Jestem mamą trójki dzieci i jednocześnie pracuję zawodowo z rodzinami. Dzięki temu widzę rodzicielstwo z dwóch perspektyw: prywatnej i profesjonalnej. Widzę, jak bardzo różni się ono od tego, co obiecują idealne narracje. Widzę też, jak wiele presji spada dziś na rodziców — by byli spokojni, uważni, konsekwentni, dostępni emocjonalnie, a jednocześnie wydajni w pracy i zawsze „na wysokości zadania”.Wiedza nie chroni przed zmęczeniem. Doświadczenie nie chroni przed frustracją. Świadomość psychologiczna nie sprawia, że nagle ma się więcej cierpliwości po nieprzespanej nocy. Wielu rodziców, z którymi pracuję, doskonale wie, co „powinno się” zrobić w danej sytuacji. Problem polega na tym, że nie mają już na to siły. To nie jest brak kompetencji. To jest przeciążenie.Trójka dzieci bardzo szybko uczy, że nie istnieje jeden model wychowania. Każde dziecko rozwija się inaczej, inaczej reaguje na stres, inaczej przeżywa porażki i zmiany. To, co pomaga jednemu, drugiemu może przeszkadzać. To, co w jednej relacji działa, w innej kompletnie zawodzi. Rodzicielstwo przestaje wtedy być realizacją planu, a zaczyna być ciągłym dostosowywaniem się do ludzi, którzy rosną i zmieniają się każdego dnia.Współczesny rodzic funkcjonuje pod ogromną presją. Ma być jednocześnie opiekunem, wychowawcą, trenerem emocji, przewodnikiem, przyjacielem i autorytetem. Ma się nie złościć, nie podnosić głosu, nie popełniać błędów. Ma wszystko rozumieć i zawsze wiedzieć, co zrobić. To oczekiwania nierealne. Efektem jest poczucie winy, które towarzyszy rodzicom niemal stale — nawet wtedy, gdy robią naprawdę dużo.Nie wierzę w perfekcyjne rodzicielstwo. Wierzę w rodzicielstwo wystarczająco dobre. Takie, które nie jest idealne, ale jest uważne. Takie, które potrafi się zatrzymać, przeprosić, zmienić kierunek. Dzieci nie potrzebują nieomylnych dorosłych. Potrzebują dorosłych, którzy biorą odpowiedzialność za relację.W praktyce widzę też, jak rzadko pozwalamy rodzicom na słabość. Wciąż funkcjonuje przekonanie, że „dobry rodzic powinien sobie radzić”. Tymczasem rodzic też bywa zmęczony, zagubiony, przeciążony. Też potrzebuje rozmowy, wsparcia, czasem pomocy specjalisty. Proszenie o nią nie jest porażką. Jest oznaką dojrzałości.
Z perspektywy mamy i specjalistki widzę, że to, co naprawdę buduje dzieci, nie ma wiele wspólnego z modnymi metodami. Buduje je poczucie bezpieczeństwa. Przewidywalność relacji. Świadomość, że miłość nie zależy od zachowania. Że można wrócić po kłótni, błędzie, porażce. Że relacja jest ważniejsza niż racja.Coraz częściej mówi się dziś o „projektowaniu dzieciństwa”, planowaniu rozwoju, kompetencji przyszłości. A rodzicielstwo nie jest projektem. Jest relacją. Nie da się jej rozpisać na etapy i cele. Trzeba ją budować dzień po dniu — z poprawkami, korektami, uczeniem się na własnych błędach.Nie piszę tego jako osoba, która ma gotowe odpowiedzi na wszystko. Piszę jako mama trójki dzieci, która codziennie negocjuje rzeczywistość z trzema różnymi temperamentami, emocjami i potrzebami. Piszę jako specjalistka, która widzi, jak bardzo rodzice próbują i jak rzadko dają sobie za to uznanie.
Rodzicielstwo nie polega na kontroli. Polega na towarzyszeniu. Nie na doskonałości. Na odpowiedzialności. Nie na byciu idealnym. Na byciu obecnym — na tyle, na ile w danym momencie się da.I to naprawdę wystarcza.
